Familiaris Tractatio Verbi Divini* 490

Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, że przebaczenie nie jest jednorazowym gestem, ale drogą, którą mamy podejmować każdego dnia. Jezus pokazuje nam, że sami otrzymujemy od Boga przebaczenie za nasze winy, dlatego jesteśmy zaproszeni, aby podobną miłością obdarzać tych, którzy nas zranili. Czasem łatwo powiedzieć: „przebaczam”, ale znacznie trudniej naprawdę uwolnić serce od żalu, gniewu i pragnienia odpłaty. Przebaczenie nie oznacza, że zapominamy o krzywdzie albo udajemy, że nic się nie stało. Oznacza, że nie pozwalamy, aby zranienie na zawsze zamieszkało w naszym sercu. Może właśnie dziś Jezus pyta każdego z nas: komu powinienem jeszcze przebaczyć? Może jest to ktoś bliski, z kim od dawna nosimy w sobie niewypowiedziany żal. A może także my sami potrzebujemy przyjąć Boże przebaczenie i przestać wracać do własnych błędów. Ta przypowieść zawsze daje mi do myślenia. Sługa otrzymał wielkie przebaczenie, a mimo to sam nie potrafił darować drugiemu człowiekowi znacznie mniejszego długu. Łatwo jest prosić o wyrozumiałość dla siebie, ale o wiele trudniej okazać ją komuś, kto nas zranił.
A przecież każdego dnia sami otrzymujemy od Boga tak wiele. On zna nasze słabości i błędy, a mimo to nie przestaje być cierpliwy, miłosierny i gotowy nam przebaczyć. Dlatego proszę Boga, aby uczył mnie przebaczać innym. Nie dlatego, że krzywda nie bolała albo była nieważna, ale dlatego, że Jego miłosierdzie wobec mnie jest większe niż wszystkie moje winy.

Autorka: Monika Dobrzyńska
Jestem mamą Szymona i Laury
i dziś właśnie ta rola jest dla mnie najważniejsza i najpiękniejsza.
W codziennym zabieganiu i rodzinnym gwarze uczę się
zatrzymywać i wsłuchiwać w Słowo Boże.
Wierzę, że Ewangelia nie jest tylko
teorią zapisaną w książkach,
ale prawdziwą wskazówką, jak żyć, kochać
i cierpliwie mierzyć się z codziennymi wyzwaniami.
Kiedyś byłam parafianką Filipinów,
a dziś wracam do tego miejsca z sentymentem,
wdzięcznością i radością w sercu.