Aktualności

Co mają wspólnego Tolkien i filipini?

BBC.com



CIEKAWOSTKA:
25 III obchodzimy Światowy Dzień Czytania Tolkiena



TOLKIEN’S FIRST CONTACT WITH THE BIRMINGHAM ORATORY

John Ronald Reuel Tolkien (1892-1973), literary scholar, philologist and esteemed novelist (due in part to Peter Jackson’s much-acclaimed film trilogy), was born in Bloemfontein, South Africa.

His father, Arthur, was a branch manager for the Bank of Africa and had travelled there ahead of his wife-to-be, Mabel Suffield, as her family disapproved of her marrying before the age of twenty-one. J. R. R. Tolkien and his younger brother Hilary were born in the Orange Free State, but the climate did not suit their mother, and in April 1895 she and her two sons set out for what was intended to be a substantial holiday in England. While they were staying with the Suffield family in King’s Heath near Birmingham, the news came that Arthur Tolkien had contracted rheumatic fever and then had a severe hemorrhage. On 15th February he died, and so the boys never made their planned return to South Africa.

Ronald, 13 lat i Hilary, 11 lat (1905)


Life with the grandparents was all very well as a temporary measure, but the grandsons were fast approaching the age for education. Using the slender means provided by a modest number of South African shares left by her late husband, Mabel Tolkien managed to rent a small house near Sarehole Mill, then a little further out of Birmingham in the Warwickshire countryside. The influence of the atmospheric surroundings of the Mill and nearby Moseley Bog upon Tolkien’s later fiction is well recognised. A well-read and highly literate woman, Mrs Tolkien initiated her sons’ education herself. Then there was a development; she found consolation and peace in the practice of the Christian faith. For a while Anglo-Catholic worship answered her spiritual needs, but then the sons found their mother taking them to a very different sort of church – St Anne’s, Alcester Street, where John Henry Newman established the Birmingham Oratory’s first mission in 1849. In the spring of 1900 the small family were received into the Roman Catholic Church, to the horror of the Suffield and Tolkien families, with their Baptist, Methodist and Unitarian allegiances.

Tolkien w wieku 19 lat

Some help from a relative enabled Ronald to take a place at the historic King Edward’s School in the centre of Birmingham when he passed the entrance examination in September 1900. The travelling necessary made residence at Sarehole impractical, and a small house in Moseley was rented. The local Roman Catholic Church, St. Dunstan’s, was apparently not able to provide all the spiritual support for which Mabel Tolkien yearned, and so Sundays came to involve long walks looking for something more. One of the walks took the small family all the way to the suburb of Edgbaston and the larger church of the Birmingham Oratory, which had been located on the Hagley Road since its move from Alcester Street in 1852. In one of the Oratory Fathers there, the Anglo-Spanish/Welsh F. Francis Morgan, Mabel found a priest who, even if not particularly gifted intellectually, nevertheless showed them great pastoral solicitude, with an ebullient and practical generosity.


Wards of Father Francis Morgan

Ronald had not won a Foundation Scholarship when entering King Edward’s School, and the termly fees were a great financial burden. In 1887 the Oratory Fathers had started a boys Grammar School. It was intended to fill the gap left after other unsuccessful attempts at founding a similar institution, first by one or two of St Chad’s Cathedral clergy and then by the Beuron Benedictines who had settled at Erdington. The fees were small and in any case F. Francis was able to ensure that a place was found for Ronald.  New lodgings were found near the school in Oliver Road, on the border between affluent Edgbaston and the fast-growing suburb of Ladywood. The new accommodation was grim, and the academic standards of St Philip’s Grammar School offered little to challenge Ronald’s undoubted precocity. His mother realised this and did what she could to sustain and raise his scholarly aspirations. Her efforts proved to be successful, for in the autumn of 1903 he returned to King Edward’s as a Foundation Scholar, and the enthusiasm of one of the assistant masters there did much to fuel his burning interest in English literature.



Things were not idyllic on all fronts. Illness hit the brothers and a serious illness afflicted their mother. In April 1904 she fell gravely ill with diabetes, in an age when insulin treatment was unknown. F. Francis recognised that the Oliver Road environment was unsuitable for an invalid in Mabel Tolkien’s condition.


Mabel Tolkien’s anxiety at the prospect of her sons becoming orphans included the fear that her own family and the Tolkien family might seek to force the boys to abjure their Roman Catholic faith. With this in mind, she had left Ronald and Hilary as wards, with F. Francis as their guardian. Again, this was to be of great significance, for Ronald’s life and work were to be permeated by his Catholicism, not least The Lord of the Rings, which he himself acknowledged to be a profoundly Catholic work. The assets left for the boys’ upbringing were slender, but F. Francis was a man of considerable private means and was more than happy to support them in every way necessary.


Accommodation was a major issue…

A brief stay at the Oratory could be no more than a temporary expedient, as the community there was large and part of their Hagley Road building was already used as dormitories for boys at the adjacent Oratory School. An aunt, Beatrice Suffield, lived nearby at 25, Stirling Road, Edgbaston. Her hostility to the boys’ Catholicism was not so intense as to refuse her nephews board and lodging. She herself was not well off financially, and the four pounds and sixteen shillings which F. Francis paid her every month must have been very useful (indeed, he continued to pay varying amounts to her even after the boys had moved on). However, their aunt showed them little or no affection (she had recently been widowed and this may have affected her temperament), the house was gloomy and Ronald and Hilary were far from happy there. Increasingly, ‘home’ became the Oratory, where the day began serving F. Francis’s early Mass, followed by breakfast, including games with the cat in the serving ‘drum’ which connects the kitchen with the Fathers’ refectory, and then school. Hilary was also at King Edward’s by now.

There was one enduring legacy from the time they spent in Stirling Road between June 1905 and June 1908 – the ‘Two Towers’. In the next road to Stirling Road, known as Waterworks Road, there are two curious edifices which must have been striking landmarks in the years before Birmingham became a centre for high-rise development. The one, an eighteenth century folly built by the eccentric Perrott for his own amusement, the other a curious dark red and blue brick Neo-Gothic structure, part of the local waterworks. They are known locally as ‘the twin towers’. It is a very strong possibility that these ‘twin towers’ influenced the symbolism of the second book of The Lord of the Rings.

Despite the irksomeness of Stirling Road, life for the boys had plenty of diversions. They participated enthusiastically in some of the Oratory parish activities. The Parish Magazine for May 1909 reported a new initiative: Three patrols of Scouts under the Brothers Tolkien, have been started, and they marched smartly in the wake of the Boys Brigade on Easter Monday. When they have done a little more drill, we shall ask some of our friends to help towards providing them with shirts, haversacks, etc.

Birmingham – Oratorium

There was also another source of fascination.

When commencing the building of the Oratory in Edgbaston, Newman had envisaged the construction of a basilica-sized church adjoining the community’s house. He had extensive plans drawn up by an eminent French architect. Certain factors led to the postponement of the plans, and during Newman’s lifetime they made do with a rather makeshift chapel, with a roof that had once crowned a disused factory. Cardinal Newman’s death gave rise to a number of public memorials to him (including a prominent statue outside the church of the London Oratory, and a magnificent stained-glass window in St. Mary’s Cathedral in Sydney, Australia). In Birmingham, the decision was taken to commemorate the late Cardinal by building a new Oratory Church as his enduring memorial. An architect was commissioned, the foundations were begun in September 1903 with the foundation stone laid in March 1904. The nave was complete by 1906 and the transept 3 years later.

There was one aspect of this unusual architectural project which must certainly have aroused the curiosity of those who frequented the Oratory at the time, including the Tolkien brothers: the outer structure of the new memorial church was erected around the existing chapel, which remained in use for the first three years of the building work. The closing ceremony took place on Low Sunday, 1906. Every summer, F. Francis took the Tolkien brothers on holiday to Lyme Regis (he had several friends in the region), and Ronald was fascinated by the striking landscape there. It was on one of these holidays that F. Francis discovered the true feelings of the boys regarding their life at Stirling Road. In the summer of 1908 he decided that a change of lodging was necessary.

Liturgia w Oratorium w Birmingham

A Mrs Faulkner, who lived at 37 Duchess Road, one block away from the Oratory, agreed to give them board and lodging. She was already well-known to some of the Fathers from the musical evenings she held. The household included the family, a maid, and another lodger, Edith Bratt, the illegitimate daughter of a member of a shoe manufacturing family. Her family’s shame meant that Frances Bratt had opted to leave her home area of Wolverhampton and eventually settled in Handsworth rather than in Birmingham. There she could raise her daughter with help from a relative who belonged to the Grove family (as in the Dictionary of Music of that name). Unfortunately, Frances Bratt died while her daughter was still in her teens. The executor decided that lodging with Mrs Faulkner would provide a temporary solution for Edith. An alliance of friendship between Edith and the newly-arrived Tolkien brothers was not surprising, especially as Mrs Faulkner appears to have been a rather stern landlady. Less expected was the warm personal affection that developed between Edith and the shy and bookish Ronald, who was three years her junior. Perhaps Mrs Faulkner did not notice, or maybe it did not concern her too much, but the friendship developed during afternoon outings around the town. The magical memories of Rednal and the Lickey Hills reasserted their charm and the young couple made visits there together. Their visits were observed by the wife of the caretaker at the Oratory’s country house, and she in turn told the Oratory cook at Edgbaston.

In her turn, the cook told F. Francis, who was stern and unrelenting in his disapproval of any such relationship developing before Ronald had reached the age of consent, then twenty-one. F. Francis had become almost a surrogate father to the boys, and though it may seem strange almost a century later, Ronald’s obedience to him was unquestioning. F. Francis did not, however, insist on a total cessation of all communication between them, and there were still occasional brief exchanges. In March 1910 Edith accepted an invitation to move to new lodgings in Cheltenham, and that put the relationship in suspense, but only for a while. The couple were reunited three years later. A year later Edith became a Catholic, and after three more years they were married, with F. Francis (no longer Ronald’s legal guardian) cheerfully giving his approval and blessing.

Events at Mrs Faulkner’s had prompted F. Francis to look for alternative accommodation for the brothers. A suitable home was found with the McSherry family, Catholic parishioners who lived near the Oratory in Highfield Road. In the winter of 1909-10 Ronald attempted to gain a place at Corpus Christi College, Oxford, but failed to win the award. A second attempt in December 1910 led to a Classical Exhibition at Exeter College, and that was the start of what was to be an abiding relationship with Newman’s city of dreaming spires. At first F. Francis continued to pay Ronald’s living expenses, but then made the money over to him for him to manage his life for himself. In 1916, with marriage and war-service in mind, Ronald approached his guardian, who then made over the residue of the estate to him.

Kościół Oratoryjny – Birminham

It was not the end of the Tolkiens’ association with the Oratory. While still at Oxford, Ronald went holidaying with F. Vincent Reade in the wilds of Cornwall. Marriage in 1916 was followed by the birth of a first son in November 1917, and the chosen name of John Francis reflects an abiding affection for his former guardian. The young family grew, and sometimes they all met up with the ever cheerful F. Francis at Lyme Regis. In the Oratory community, the generations moved on, and one or two of the newer members took keen interest in Ronald’s literary work. F. Francis died on 11th June 1935. The terms of his will left £1000 each to Ronald and Hilary. Certain relics of the Tolkien association still survive at Oratory House, e.g. the share certificates for the small investments left at the time of their father’s death, F. Francis’ executor’s account book and the large trunk which Mabel had brought with them from South Africa on what she thought was only going to be a holiday.


tekst pochodzi ze strony Oratorium w Birmingham 


PIERWSZY KONTAKT TOLKIENA Z ORATORIUM W BIRMINGHAM

John Ronald Reuel Tolkien (1892–1973), badacz literatury, filolog i ceniony pisarz (po części dzięki uznanej trylogii filmowej Petera Jacksona), urodził się w Bloemfontein w Afryce Południowej.

Jego ojciec, Arthur, był dyrektorem oddziału w Banku Afrykańskim i podróżował tam zanim poślubił swą przyszłą żoną, Mabel Suffield, ponieważ jej rodzina nie pochwalała jej małżeństwa przed ukończeniem 21 roku życia. JRR Tolkien i jego młodszy brat Hilary urodzili się w Orange Free State, ale klimat nie odpowiadał ich matce, więc w kwietniu 1895 roku ona i jej dwaj synowie wyruszyli na ważne święto w Anglii. Kiedy mieszkali z rodziną Suffield w King’s Heath niedaleko Birmingham, nadeszły wieści, że Arthur Tolkien zachorował na gorączkę reumatyczną, a następnie miał poważny krwotok, w wyniku czego zmarł 15 lutego, dlatego chłopcy nigdy nie planowali powrotu do Afryki Południowej.

F. Francis Xavier Morgan COr


Mieszkanie z dziadkami było jedynie tymczasowe, a wnuki szybko zbliżały się do wieku edukacji. Mabel Tolkien, wykorzystując skromne środki niewielkiej liczby południowoafrykańskich akcji pozostawionych przez zmarłego męża, udało się wynająć mały dom niedaleko Sarehole Mill, a następnie na wsi Warwickshire nieco dalej od Birmingham. Wpływ osobliwego otoczenia Sarehole Mill i pobliskiego Moseley Bog był znaczący na późniejszą twórczość Tolkiena. Pani Tolkien, która była kobietą niezwykle światłą i oczytaną, sama zainicjowała edukację swoich synów. Z czasem znalazła pociechę i pokój serca w praktykowaniu wiary chrześcijańskiej. Przez pewien czas kult anglokatolicki odpowiadał jej potrzebom duchowym, ale potem zabrała swych synów do zupełnie innego kościoła – św. Anny przy Alcester Street, gdzie John Henry Newman w 1849 roku założył pierwsze Oratorium w Birmingham. Wiosną 1900 roku mała rodzina została włączona do kościoła katolickiego, ku przerażeniu rodzin Suffield i Tolkien, które wynikało z ich przywiązania do baptystów, metodystów i unitarian.






Pomoc pewnego krewnego umożliwiła Ronaldowi naukę w historycznej Szkole Króla Edwarda w centrum Birmingham, kiedy zdał egzamin wstępny we wrześniu 1900 roku. Pobyt w Sarehole stał się niepraktyczny ze względu na konieczność podróży, więc wynajęto mały dom w Moseley. Lokalny kościół rzymskokatolicki, św. Dunstana, najwyraźniej nie był w stanie zapewnić duchowego wsparcia, za którym tęskniła Mabel Tolkien, dlatego też w niedziele odbywała dłuższe wyprawy w poszukiwaniu czegoś więcej. Pewnego dnia mała rodzina dotarła na przedmieścia Edgbaston i do większego kościoła z oratorium w Birmingham, które znajdowało się przy Hagley Road po przeniesieniu z Alcester Street w 1852 roku. Pośród mieszkających w Oratorium ojców, a był nim anglo-hiszpańsko- walijski F. Francis Morgan, Mabel, znalazła księdza, który może nie był szczególnym intelektualistą, niemniej jednak okazał im wielką troskę duszpasterską i ogromną wielkoduszność.





Podopieczni Ojca Francisa Morgana

Ronald nie zdobył stypendium Fundacji rozpoczynając naukę w King Edward’s School, a czesne stanowiło ogromne obciążenie finansowe. W 1887 roku ojcowie z Oratorium założyli liceum dla chłopców. Miało ono wypełnić lukę pozostałą po nieudanych próbach założenia podobnej instytucji, najpierw duchownych z katedry św. Czada, a następnie przez benedyktynów, którzy osiedlili się w Erdington. Opłaty były niewielkie i dzięki temu F. Francis był w stanie zapewnić miejsce Ronaldowi. Nowe miejsce na noclegi znaleziono w pobliżu szkoły przy Oliver Road, na granicy między zamożnym Edgbaston i szybko rozwijającymi się przedmieściami Ladywood. Niestety było ono bardzo ponure, a standardy akademickie Szkoły Podstawowej im. Św. Filipa nie spełniały oczekiwań dorastającego Ronalda. Matka zdawała sobie z tego sprawę i zrobiła wszystko, co mogła, aby podtrzymać i podnieść jego naukowe aspiracje. Jej wysiłki zakończyły się sukcesem i jesienią 1903 roku wrócił do King Edward’s School jako stypendysta, a entuzjazm jednego z pracujących tam nauczycieli znacząco rozpalił jego zainteresowanie literaturą angielską.

Sytuacja na wszystkich frontach była bardzo trudna. Bracia zapadli na zdrowiu, a poważna choroba dotknęła ich matkę, bowiem w kwietniu 1904 roku poważnie zachorowała na cukrzycę. Leczenie insuliną nie było jeszcze wtedy znane. F. Francis doszedł do wniosku, że środowisko Oliver Road nie jest odpowiednie dla osób w tak ciężkim stanie, w jakim była Mabel Tolkien.

Niepokój Mabel Tolkien związany z perspektywą osierocenia synów łączył się ze strachem, że zarówno jej rodzina, jak i rodzina Tolkiena mogą próbować zmusić chłopców do wyrzeknięcia się wiary rzymskokatolickiej. Mając to na uwadze, zostawiła Ronalda i Hilary jako wychowanków pod opieką F. Francis’a. Ponownie był to moment kluczowy, ponieważ życie i twórczość Ronalda zostały przeniknięte jego katolicyzmem, a zwłaszcza Władca Pierścieni, który sam autor uznał za dzieło głęboko katolickie. Środki pozostawione na wychowanie chłopców były niewielkie, ale F. Francis był człowiekiem, który wspierał ich jak tylko mógł.

Zakwaterowanie było poważnym problemem…

Krótki pobyt w Oratorium mógł być jedynie chwilowym rozwiązaniem, ponieważ społeczność była duża, a część budynku Hagley Road była już wykorzystywana jako akademiki dla chłopców w sąsiedniej Szkole przy Oratorium. W pobliżu przy Stirling Road, Edgbaston, mieszkała ciotka, Beatrice Suffield. Nie była zbyt przychylnie nastawiona do katolicyzmu, jednak nie ​odmówiła przyjęcia swych siostrzeńców i zgodziła się, by u niej zamieszkali. Beatrice nie była w dobrej sytuacji finansowej, a zatem cztery funty i szesnaście szylingów, które F. Francis płacił jej co miesiąc, były bardzo przydatne (w rzeczywistości nadal wypłacał jej różne kwoty, nawet po tym, jak chłopcy wyprowadzili się). Jednak ciotka nie okazywała im ciepłych uczuć, a wynikało to z tego, iż ostatnio została wdową i być może wpływało na jej temperament. Dom był ponury, a Ronald i Hilary nie byli tam szczęśliwi. Z czasem, oratorium stało się „domem”, gdzie każdy dzień rozpoczynał się od odprawienia wczesnej Mszy św. przez F. Francisa, a następnie śniadania i zabaw z kotem w pokoju łączącym kuchnię z refektarzem Ojców i szkołą. Hilary był wtedy także w King Edward’s School.

Powstało jedno trwałe dziedzictwo od czasu spędzonego na Stirling Road między czerwcem 1905 roku a czerwcem 1908 roku: „Dwie wieże”.  Jadąc do Stirling Road, znanej jako Waterworks Road, znajdują się dwie interesujące budowle, które musiały być niezwykłymi zabytkami w tamtych latach, zanim Birmingham stało się ośrodkiem rozwoju wieżowców. Jeden, XVIII-wieczny zbudowany dla własnej rozrywki w przypływie szaleństwa przez ekscentrycznego Perrotta, drugi ciekawy budynek neogotycki z cegieł – ciemnoczerwony i niebieski, będący częścią lokalnych wodociągów. Są one znane lokalnie jako „bliźniacze wieże”. Prawdopodobnie te właśnie budowle wpłynęły na symbolikę drugiej księgi Władcy Pierścieni.

Pomimo specyfiki Stirling Road, życie chłopców było bardzo urozmaicone. Z entuzjazmem uczestniczyli w niektórych inicjatywach duszpasterskich w Oratorium. Magazyn parafialny z maja 1909 roku poinformował o nowej akcji: rozpoczęły się trzy patrole skautów pod dowództwem braci Tolkiena i maszerowali sprytnie w zastępach Brygady Chłopców w poniedziałek wielkanocny. „Jeśli wykonają jeszcze trochę ćwiczeń, poprosimy niektórych z naszych przyjaciół o pomoc w zaopatrzeniu ich w koszule, plecaki itp.”

Oratorium w Birminham

Było też inne źródło fascynacji.

Rozpoczynając budowę Oratorium w Edgbaston, Newman przewidywał budowę kościoła wielkości bazyliki przylegającego do domu wspólnoty. Miał rozległe plany sporządzone przez wybitnego francuskiego architekta. Pewne przeszkody spowodowały odroczenie planów, a za życia Newmana zrobiono raczej prowizoryczną kaplicę z dachem, który niegdyś pokrywał nieużywaną już fabrykę. Śmierć kardynała Newmana zaowocowała licznymi publicznymi pomnikami (w tym wybitną statuą przed kościołem londyńskiego oratorium i wspaniałym witrażem w katedrze St. Mary w Sydney w Australii). W Birmingham podjęto decyzję o upamiętnieniu zmarłego kardynała, budując nowy Kościół Oratorium jako jego trwały pomnik. Zatrudniono architekta, fundamenty położono we wrześniu 1903 roku, a kamień węgielny w marcu 1904 roku. Nawa została ukończona do 1906 roku, a transept trzy lata później.

Był jeden aspekt tego niezwykłego projektu architektonicznego, który z pewnością wzbudził ciekawość tych, którzy odwiedzali wówczas Oratorium, w tym braci Tolkien: zewnętrzna struktura nowego kościoła została wzniesiona wokół istniejącej kaplicy, z której korzystano przez pierwsze trzy lata prac budowlanych. Ceremonia zamknięcia odbyła się przy Low Sunday w 1906 roku. Każdego lata F. Francis zabierał braci Tolkien na wakacje do Lyme Regis (miał kilku przyjaciół w regionie), a Ronald był zafascynowany przepięknym krajobrazem. Podczas jednego z takich wyjazdów wakacyjnych F. Francis odkrył prawdziwe odczucia chłopców dotyczące ich życia na Stirling Road. Latem 1908 roku zdecydował, że konieczna jest zmiana zakwaterowania.

Pani Faulkner, która mieszkała przy Duchess Road 37, jedną przecznicę dalej od Oratorium, zgodziła się zapewnić im wyżywienie i zakwaterowanie. Była już dobrze znana niektórym Ojcom z muzycznych wieczorów, które organizowała. W tymże domu zamieszkiwała rodzina, pokojówka i jeszcze jedna kobieta, Edith Bratt, nieślubna córka z rodziny zajmującej się produkcją butów. Wstyd jej rodziny oznaczał, że Frances Bratt zdecydowała się opuścić swoją rodzinną dzielnicę Wolverhampton i ostatecznie osiadła w Handsworth, a nie w Birmingham. Tam też mogła wychowywać córkę z pomocą krewnego, który należał do rodziny Grove (jak w słowniku muzyki noszącym tę nazwę). Niestety, Frances Bratt zmarła, gdy jej córka była jeszcze nastolatką. Wykonawca testamentu postanowił, że zamieszkanie u pani Faulkner będzie dla Edith rozwiązaniem tylko na pewien czas. Relacja przyjaźni Edith z nowo przybyłymi braćmi Tolkien nie była niczym zaskakującym, tym bardziej, że pani Faulkner wydawała się być raczej surową gospodynią. Mniej oczekiwane było ciepłe osobiste uczucie, które rozwinęło się między Edith a nieśmiałym i bukmacherskim Ronaldem, trzy lata młodszym od niej. Być może pani Faulkner tego nie zauważyła, a może nie martwiła się tym zbytnio, ale przyjaźń rozwijała się podczas popołudniowych wycieczek po mieście. Magiczne wspomnienia Rednal i zachwycające swym urokim Lickey Hills  – to tam młoda para spędzała wspólnie czas. Ich wizyty obserwowała żona dozorcy w wiejskim domu Oratorium, i ona też powiedziała o tym kucharzowi z Edgbaston. 

Modlitwa w Oratorium w Birmingham

Z kolei kucharz powiedział F. Francisowi, który był surowy i nieubłagany w okazywaniu swego niezadowolenia z wszelkich tego typu rozwijających się relacji, zanim Ronald osiągnął odpowiedni wiek czyli dwadzieścia jeden lat. F. Francis stał się prawie zastępczym ojcem chłopców i chociaż prawie sto lat później może to wydawać się dziwne, posłuszeństwo Ronalda wobec niego było niekwestionowane. F. Francis nie nalegał jednak na całkowite zaprzestanie wszelkiej komunikacji między nimi, a od czasu do czasu odbywały się ich krótkie spotkania. W marcu 1910 roku Edith przyjęła zaproszenie, by przeprowadzić się do nowej kwatery w Cheltenham, co spowodowało napięcie w związku, ale tylko na chwilę. Para połączyła się trzy lata później. Niebawem Edith została katoliczką i po trzech latach pobrali się, a F. Francis (nie będący już prawnym opiekunem Ronalda) z radością udzielił im swego błogosławieństwa.

Wydarzenia u pani Faulkner skłoniły F. Francis’a do szukania nowego zakwaterowania dla braci. Odpowiedni dom znalazł się u rodziny McSherry, katolickich parafian, którzy mieszkali w pobliżu Oratorium przy Highfield Road. Zimą 1909-10 Ronald próbował zdobyć miejsce w Corpus Christi College w Oksfordzie, ale niestety przegrał. Druga próba w grudniu 1910 roku doprowadziła do zorganizowania wystawy w Exeter College, i to był początek trwałej relacji z miastem wymarzonych wież Newmana. Początkowo F. Francis nadal płacił za utrzymanie Ronalda, ale potem przekazał mu pieniądze, aby sam mógł wziąć odpowiedzialność za swoje życie. W 1916 roku, mając na uwadze małżeństwo i służbę wojskową, Ronald zwrócił się do swojego opiekuna, a ten przekazał mu resztę majątku.

współczesna wspólnota Oratorium w Birmingham

Nie był to koniec związku Tolkiena z Oratorium. Będąc jeszcze w Oksfordzie, Ronald udał się na wakacje z F. Vincentem Reade’em w dzikie rejony Kornwalii. Po ślubie w 1916 roku, pierwszy syn urodził się w listopadzie 1917 roku, a wybrane imię John Francis odzwierciedla trwałe przywiązanie do jego byłego opiekuna. Młoda rodzina wzrastała i czasem wszyscy spotykali się z zawsze radosnym F. Francisem w Lyme Regis. Do Oratorium przyszły kolejne pokolenia, a niektórzy spośród nowych członków zainteresowało się twórczością literacką Ronalda. F. Francis zmarł 11 czerwca 1935 roku. Zapis w testamencie opiewał na 1000 funtów przyznanych Ronaldowi i Hilary. Niektóre relikty stowarzyszenia Tolkiena nadal zachowały się w Oratorium, np. świadectwa udziałowe za małe inwestycje pozostawione w chwili śmierci ojca, księga egzekucyjna wykonawcy testamentu i duży kufer, który Mabel przywiozła ze sobą z RPA na to, co według niej miało być tylko ważnym świętem.


tłumaczenie: s. Anna Musiał RSCJ

dziękujemy Siostrze za tłumaczenie; jeśli któreś ze zdań warto (Państwa zadaniem) oddać po polsku nieco inaczej – prosimy o kontakt